Laptops voor Yayasan Widya Guna

Han Koopmans in actie voor laptops voor Yayasan Widya Guna

Momenteel is er maar 1 laptop beschikbaar voor de kinderen van Yayasan Widya Guna. Han Koopmans is daarom een crowdfund actie gestart om donaties te verzamelen voor meer laptops, zodat de kinderen meer ruimte hebben om te leren werken met een laptop en makkelijker met hun sponsors kunnen mailen.

 Doneer!

WINS bij RTL Lifestyle Experience

Op 18 maart 2018 kwamen bestuurslid Tamara Rijnenberg en vrijwilliger Jelle Vogels in beeld bij het programma RTL Lifestyle Experience. In het kort vertellen zij over de missie van Stichting WINS. Heeft u de uitzending gemist? Hieronder kunt u het filmpje van 2 minuten bekijken of u kunt de gehele uitzending terugkijken op www.lifestyle-experience.tv

Lokale lerares Engels Intan Rastini


Intan Rastini is de lokale lerares Engels in het Learning Center in Samsaman, Bali. We vroegen haar om een ​​introductie over zichzelf te schrijven. Haar verhaal over haar leven en achtergrond is zeer interessant en inspirerend en geeft een duidelijk beeld van haar werk en activiteiten met de kinderen. We danken Intan voor al haar geweldige werk en voor het delen van haar verhaal.

Mijn naam is Intan Putri Rastini. Je mag me Intan noemen. Intan is een Indonesisch woord dat ‘diamant’ betekent. Ik ben een Indonesiër en trots een Balinees. Bij Yayasan Eka Chita Pradnyan ben ik de enige lokale leraar die Engels onderwijst aan de kinderen die na school naar het leercentrum in Samsaman Village komen.

Ik geloof dat door onderwijs aan anderen te geven, je een rijker mens wordt.

Ik ben geboren in Surabaya, Java, op 11 februari 1991. Ik ben opgegroeid in Surabaya en mijn meest recente formele opleiding was training voor werk in de horeca. Toen verhuisde ik zes jaar geleden naar Tabanan, Bali toen ik trouwde. Surabaya en Tabanan zijn heel verschillend. Surabaya is een grote stad, de op een na grootste stad van Indonesië na Jakarta. Tabanan daarentegen is een klein gebied, niet in geografische omvang, maar in ontwikkeling en bevolking.

Ik werk als huisvrouw en moeder van mijn twee kinderen Kalki en Kavin. Mijn man is een boer zoals de meeste mannen in ons dorp. Angkah, waar we wonen, ligt dicht bij Samsaman, dus het kost me slechts zeven minuten om met de scooter naar het leercentrum te gaan vanuit huis. Deze dorpen zijn verbonden door heuvelachtige wegen omringd door rijstvelden en landbouwgronden die kokosnoten, cacao, kruidnagel en koffie produceren.

Ik geef Engels les aan Yayasan Eka Chita Pradnyan sinds 15 februari 2017. In die tijd was ik op zoek naar een baan en zag ik toevallig het hangbord van Yayasan Eka Chita Pradnyan, terwijl ik met mijn gezin op scooter reed. Dus de volgende dag besloot ik om daarheen te gaan en te solliciteren als docent Engels.

Toen ik het leercentrum voor het eerst bezocht, ontmoette ik Ibu Ketut Sunarmi, de directeur, en Trudy van der Maden, de oprichter. Ik kreeg ook de kans om de zoon van Ibu Ketut, Jon en neef, Bery te ontmoeten. Ik vroeg de twee vrouwen of ze een lerares Engels nodig hadden voor het leercentrum. Omdat ze er op dat moment geen hadden, huurden ze me in om daar te gaan werken zodra ik kon.

Later kwam ik erachter dat het leercentrum ook hulp krijgt van internationale vrijwilligers. Dit betekent dat ik soms alleen Engels les geef en op andere momenten onderwijs ik samen met vrijwilligers van over de hele wereld. Het is mijn belangrijkste taak om Engels te geven, maar de vrijwilligers hebben veel andere sterke punten. Naast Engels hebben vrijwilligers ook creativiteit, sport, computers, fotografie, gezondheid, milieustudies en nog veel meer geleerd!

Meestal laat ik de vrijwilligers de leiding nemen over de les en neem ik de rol om hen te ondersteunen en te helpen bij de vertaling tussen Engels en Indonesisch. Als er geen vrijwilliger in het leercentrum is,  geef ik alleen les aan de kinderen. We hebben de kinderen ingedeeld in vier groepen: A, B, C en D. Als ik alleen les geef, kan ik ze niet in kleinere groepen splitsen. Zo geef ik groepen A en B elke maandag en woensdag in een klas, en groep C en D elke dinsdag en donderdag samen. Als er vrijwilligers beschikbaar zijn, kan ik de groepen gemakkelijker afzonderlijk onderwijzen.

Groep A is de minst geschoolde groep, bestaande uit nieuwe Engelse studenten. De andere groepen hebben steeds meer talenkennis, met de meest gevorderde studenten, die jarenlang Engels hebben gestudeerd, in groep D. De leeftijdscategorie van de kinderen is ongeveer 9-11 jaar oud in groep A, 11-13 jaar oud in groep B, 12-15 jaar oud in Groep C, en 14-15 jaar oud in Groep D. Meestal nemen we nieuwe kinderen op in ons leercentrum in juli, omdat dat is wanneer de nieuwe termijn op Indonesische scholen begint.

Mijn verantwoordelijkheden als de primaire leraar in het leercentrum omvatten het controleren van de aanwezigheden in elke klas, het plannen van een thema en het lesrooster elke maand, het maken van een lessemelding aan het eind van de maand en het lesgeven van Engels over anderhalf uur vier keer per week. Het is ook mijn taak de kinderen kennis te laten maken met nieuwe vrijwilligers voordat de vrijwilligers hun programma starten.

Aan de nieuwe vrijwilligers leg ik altijd onze studentengroepen en hun planning uit. Ik geef ook een overzicht van wat we van de kinderen verwachten, inclusief specifieke leerdoelen. Vervolgens werken we samen om lesplannen voor het lesgeven tijdens hun verblijf op te stellen. Soms werk ik met hen samen om een ​​groep te kiezen om les te geven.

Het is zo interessant en uitdagend om met mensen te werken die heel anders zijn dan jij!

Het is zo interessant en uitdaging om met mensen te werken die heel anders zijn dan jij! Ik vind het heel leuk om met internationale vrijwilligers te werken omdat ze me de kans bieden om mijn Engels te verbeteren door met hen te communiceren. Een ander voordeel is dat ik steeds meer internationale vrienden maak! Ik onderhoud contact met sommige vrijwilligers lang nadat ze zijn teruggekeerd naar hun thuisland.

Contact hebben met mensen uit verschillende landen is een geweldige ervaring. De kinderen en ik hebben de mogelijkheid om de cultuur, gebruiken, geschiedenis en geografie van hun landen te leren. Ook willen de meeste vrijwilligers het leren van de Balinese cultuur niet missen! Ze willen bijvoorbeeld meer te weten komen over onze traditionele ceremonies en kunst. Sommigen van hen werken aan het leren van Indonesisch, onze nationale taal, evenals Balinees, onze stamtaal.

Verder zijn we niet alleen hier om te studeren en te leren met de kinderen, maar ook om met hen te verbinden, relaties op te bouwen, plezier te hebben en avonturen te delen. Soms gaan we met een vrijwilligers naar een rijstveld en gaan we ook naar de nabijgelegen waterval om met studenten in de natuur te spelen, water te spetteren en een grapje te maken. Ons leercentrum is geen formele school met een zeer gestructureerd programma, dus we kunnen op verschillende leuke manieren leren en ons meer richten op het opbouwen van karakter met de kinderen.

Naast het lesgeven van Engels, heb ik ook geprobeerd yoga te geven aan de kinderen, naast vrijwilligers die van yoga houden. Het is heel ontspannend om yoga te doen en daarna een korte periode van meditatie. Als alternatief oefenen sommige kinderen karate na de les en soms doe ik met ze mee. Op een gegeven moment hadden we vrijwilligers uit Nederland en Duitsland die ook mee trainden met de kinderen bij karate.

Ik ben dol op het leren van taal en mijn studie van het Engels stopte niet toen ik leraar Engels werd. Ik blijf Engels oefenen, en probeer ook talen te leren, zoals Frans en Duits, van moedertaalsprekers die als vrijwilligers komen. Leraar zijn helpt me ook de kunst van het lesgeven te leren en mijn vaardigheden in de pedagogiek te ontwikkelen. Ik geloof dat door onderwijs aan anderen te geven, je een rijker mens wordt.

Een van mijn favoriete citaten is van Ludwig von Wittgenstein, die zei: “De grenzen van mijn taal betekenen de grenzen van mijn wereld.” Ik ben er trots op jonge mensen te helpen hun werelden uit te breiden!

Intan Rastini.

Auteur: Intan Rastini
Editor: Daniel Kirkpatrick
Foto’s: Ibrahim Imrak
Vertaling Nederlands: website administrator

Als u meer wilt weten over Intan, kunt u haar persoonlijke blog lezen op intanrastini.wordpress.com
Of stuur haar een email naar intanrastini@gmail.com

Arjan Eriks bezoekt sponsorkind

Arjan Eriks en zijn familie op bezoek bij Made, het meisje wie zij hebben gesponsord zodat ze naar school kon gaan. Inmiddels is Made afgestudeerd en heeft ze een mooie baan.

Vele jaren geleden werkte ik met Gill Rijnenberg bij KLM Royal Dutch Airlines. Gill was toen al een opmerkelijk persoon. Later ontdekte ik dat die mensen vaak ‘vrije elektronen’ worden genoemd. Vrij als ze redeneren dat je alleen iets te winnen hebt en niets te verliezen hebt. Gill en anderen startten Stichting WINS en toen ik erover hoorde, besloten ik en mijn vrouw dat we mee wilden doen. Kinderen die een verschil kunnen maken door middel van onderwijs, nemen we in de westerse samenleving vaak als vanzelfsprekend aan. In veel landen is dit natuurlijk helemaal niet het geval. Als mama of papa er niet zijn, moet het basisinkomen worden verdiend door kinderen. Het schoolgeld is een extra last die een gezin vaak niet kan dragen.

De WINS-stichting heeft een opmerkelijke structuur. Geen hiërarchie! Alle mensen zijn gelijk! Waarden die me nauw aan het hart liggen en die in combinatie met de financiële structuur dat al het geld rechtstreeks naar de kinderen gaat die het het meest nodig hebben, hebben ons doen besluiten dat we hier deel van wilden uitmaken. Aanvankelijk keken we naar het eerste leercentrum in Bedulu. Het kidsponsorprogramma vermeldde een grote groep kinderen die een sponsor nodig hadden (deze lijst is overigens nog lang). We lazen het verhaal van Made en we zeiden dat ondersteuning van Made waarschijnlijk de beste zou zijn.

Made – derde van rechts – tijdens haar diploma uitreiking.

Elk jaar merkten we dat Made verbeterde in haar vermogen om Engels te schrijven. Haar verhalen over het dagelijks leven enop school waren erg leuk om te lezen. De vreugde die we ervaarden bij het lezen over de Yayasan, de andere kinderen, het dansen en natuurlijk de school zelf was geweldig om te lezen. Made werd er elk jaar beter in. Haar Engels verbeterde snel en toen de school ten einde liep, drukte ze haar wens uit om medicijnen / gezondheid te studeren in Den Pasar. Made toonde aanhoudendheid in haar beslissing om haar droom na te streven en voor ons was het verbazingwekkend om te zien dat ze haar droom mogelijk zou maken.

Afgelopen oktober liep ons sponsorschap ten einde. Gemaakt afgestudeerd met vlag en wimpel. Haar zus Komang, haar moeder, Gill, Ketut en vele anderen zijn erg trots op haar. En wij natuurlijk ook. 12,5 jaar geleden zijn we voor de eerste keer naar Bali geweest voor onze huwelijksreis, en dit was de perfecte reden om terug te keren naar Bali.

De kinderen van Arjan zingen en spelen mee met de kinderen van het Learning Center.

Dus Kerstmis was de datum waarop we de Yayasan en Made konden bezoeken. Het was heel leuk en speciaal om daar te zijn. Deze keer konden we onze kinderen meenemen zodat ze ook konden ervaren hoe het is om te leren en opgeleid te worden op Bali. De kinderen hadden zoveel plezier. Niet in staat om gemakkelijk met woorden te communiceren, maar samen spelletjes spelen, waaronder enkele wedstrijden was hilarisch. Kinderen mengen zich gemakkelijk in en vrienden werden meteen gemaakt. Kijkend naar Made relaxed zijn tussen de andere kinderen was erg leuk om te zien. Toen we moesten gaan zongen alle kinderen kerstliedjes keer op keer. En de Feliz Navidad met een Balinese taal was de beste die ik in lange tijd heb gehoord.

Daarna bezochten we het huis van Made, Komang en haar moeder. Made heeft ons veel te veel leuke cadeaus gekocht. Het was zo bijzonder om te zien hoe een moeder trots was op haar dochter (s). Ze weet hoe moeilijk het leven kan zijn voor een jong meisje met beperkte mogelijkheden om door te gaan. Made deed het! Ze studeerde hard en lang en studeerde af met vlag en wimpel. Het resultaat is dat Made nu onderzoek doet naar de impact van Dengue op Bali. Ons bezoek aan Made en haar familie was heel speciaal en emotioneel. We zijn erg trots op Made en alle andere kinderen die elke dag extra inspanningen leveren. Kinderen die hard werken om er het beste van te maken. Het is zeer de moeite waard om een ​​aantal van deze kinderen te kunnen ondersteunen. We kijken terug op een geweldige reis naar Bali! En we kijken met trots terug op wat Made heeft bereikt!

We wensen alle mensen bij de verschillende leercentra het allerbeste toe met hun belangrijke werk. Gemaakt als een van de perfecte voorbeelden van wat een verschil iemand kan maken als ze alleen de kans krijgen ….

Bestuurswijzigingen NL 2017-2018

V.l.n.r. Gill Rijnenberg (oprichter WINS), Tanja Bour (bestuurslid), Antoinette Peters (VIP International), Cherie Leijer (penningmeester/secretaris), Tuty Kaswari (penningmeester), Harvey de la Rambelje (bestuurslid), Tamara Rijnenberg (voorzitter).

Tamara Rijnenberg geeft per 1 januari 2018 het voorzitterschap door aan Harvey de la Rambelje, die sinds 2016 het WINS NL team versterkt. Tamara nam begin 2015 de rol van voorzitter ad interim op zich na het vertrek van Wouter Cosaert. Zij zal de rol van secretaris weer gaan vervullen, welke Cherie Leijer tijdelijk op zich nam.

Door zijn korte lijnen met alle WINS entiteiten is Gill Rijnenberg – oprichter van WINS – eerder dit jaar weer in het bestuur toegetreden, zodat het team gerichter en effectiever aan de diverse projecten kan werken.

Tot slot is Tanja Bour eerder dit jaar toegetreden als algemeen bestuurslid, met als focus de kinderen met een fysieke en/of mentale beperking.

Bijna alle WINS bestuursleden bezoeken geregeld de Learning Centers in Indonesië. Dit doen zij in hun vrije tijd en volledig op eigen kosten.


Over Harvey de la Rambelje

Beste WINS-vrienden,

Terwijl ik dit artikel schrijf heeft de uitbarsting van de Gunung Agung plaatsgevonden.
Na een lange periode van angst en onzekerheid zullen de meeste mensen weer naar hun huizen zijn teruggekeerd. Ik hoop dat zij weer snel hun leven kunnen oppakken en dat de materiële schade te overzien is. Ik wil mij in dit artikel introduceren:

Ik ben Harvey de la Rambelje, ik ben geboren in (D)jakarta waar ik tot mijn 7e jaar ben opgegroeid. In 1959 zijn wij naar Nederland gegaan; de politieke situatie maakte dat noodzakelijk. Het betekende het einde van een koloniale periode, die voor de locale bevolking zwaar en pijnlijk was, zeker als ik met het historisch bewustzijn van nu erop terugkijk.

Ik ben 65 jaar, ben getrouwd met Anja. Wij hebben drie dochters (Esther, Natascha zijn tweeling en Mariska) en 5 kleinkinderen (Abel, Faye, Jolie, Lola en Jules).

In mijn werkzame leven was ik onder andere adviseur op het gebied van personeel, organisatie en overlegzaken. Actief geweest met ontslagzaken, loopbaan- en coachingswerk, ontwikkelassessments etc. Daarnaast ben ik negen jaar (tot 1 november 2017) vice-voorzitter geweest van de Raad van  Toezicht van Nusantara, een cultuurspecifieke zorginstelling voor mensen met een Indisch-Molukse achtergrond.

In mijn vrije tijd speel ik graag badminton en tennis, ga naar films en musea, hou van muziek en lezen en niet te vergeten op kleinkinderen passen samen met Anja!

Daarnaast ben ik sinds 1 jaar vrijwilliger bij de VPTZ (Vrijwilligers Palliatieve Terminale Zorg)

In 2010 bezocht ik voor het eerst sinds 1959 het verre Oosten en ging naar Bali met een gezelschap, dat ook verbonden was  met de Raad van Toezicht van Nusantara. Tijdens ons verblijf zijn we in het learning centre van WINS in Bedulu geweest. Ik was enorm onder de indruk en geraakt door de vreugde en leergierigheid van de kinderen en de enthousiaste wijze waarop de vrijwilligers hun rol vervulden. Op dat moment was mijn goede ‘oude’ vriendin Antoinette Peters al lang bezig om vrijwilligers op basis van hun talenten, ervaring en vaardigheden voor dit mooie werk in te zetten

Midden 2015 vroeg Antoinette Peters (VIP International) mij of ik interesse had om in het bestuur van WINS zitting te nemen, omdat de vorige bestuurdersvoorzitter (Wouter Cosaert) weg zou gaan, was er behoefte aan een nieuw bestuurslid. Ik kende WINS van Bedulu en was vooral enthousiast over de WINS filosofie (geen leiders maar eigen verantwoordelijkheid) en het waardevolle opvoedkundige werk naast de andere activiteiten.

Na een ontmoeting met Wouter en Tamara (onze huidige voorzitter) kwamen wij tot de conclusie dat ik voor 1 jaar in het bestuur zou gaan om daarna te evalueren. Maar zaken gaan toch altijd weer anders en Tamara, gesteund door de andere leden, vroeg mij om voorzitter te willen worden. Ik moest daar goed over nadenken, natuurlijk was ik vereerd, maar realiseerde mij ook de verantwoordelijkheid. Intussen is Gill teruggekeerd als bestuurslid. Met de ervaring, kennis, gedrevenheid en overtuigingskracht van hem en de andere bestuursleden (Tamara, Cherie, Tuty en Tanja) durf ik het aan en heb volmondig ja gezegd. Ik heb er het volste vertrouwen in!

Ik heb van nabij ervaren hoe Tamara met compassie en liefde voor de kinderen haar rol als voorzitter heeft vervuld, heel veel dank daarvoor! En uiteraard veel dank aan de sponsoren, die de financiële basis leggen om WINS überhaupt mogelijk te maken.

Ik hoop als de tijd daartoe is om alle betrokken mensen, die de activiteiten in de learning centers met zoveel liefde en affectie voor de kinderen realiseren, te ontmoeten.

Zij zetten elke dag een stapje om waar het gaat ‘Education is the most powerful weapon to change the world’

Met hartelijke groet,
Harvey de la Rambelje


Over Tanja Bour

Ik ben Tanja Bour. In 2009 bezocht ik voor het eerst  Yayasan Widya Guna in Bedulu en ik werd meteen gegrepen door de positieve energie, de super lieve en vriendelijke mensen en de geweldige kinderen. Ik voelde: deze plek, deze mensen, deze kinderen en ik zijn voorgoed aan elkaar verbonden. Sindsdien begint iedere trip naar het oosten op Bali met een bezoek aan de yayasan. En sinds twee jaar ben ik er ook actief als vrijwilligster voor de special needs children: de kinderen met een verstandelijke en of lichamelijke beperking.

Samen zijn met deze zeer speciale kinderen heeft mijn leven voorgoed veranderd. Voor mij is de yayasan “een labour of love”en ik wil niets liever dan daar zijn en samen met de staf en kinderen stapje voor stapje werken aan een betere toekomst.

Op de vraag of ik toe wilde treden tot het bestuur van WINS heb ik volmondig ja gezegd. Want samen werken met al die mensen die vanuit hun hart zo veel goeds doen voor de kinderen in Indonesie beschouw ik als een voorrecht. Ik zie dan ook uit naar alle moois dat nog te gebeuren staat zoals de realisatie van een aqua therapieruimte voor de special needs children, een professioneel dossier voor elk kind, meer gestructureerde specialistische zorg zoals aanpassen van voeding, fysiotherapie, etc.

Allemaal zaken die zullen bijdragen aan een beter welbevinden van zowel de kids als hun familie.

Vrijwilliger fysiotherapeut Jelle Vogels

Afgelopen zomer ben ik voor de tweede keer via WINS als vrijwilliger naar Yayasan Widya Guna gegaan in Bedulu op Bali. Wie ben ik? Mijn naam is Jelle Vogels, Kinderfysiotherapeut in Amsterdam nieuw-west. In 2014 maakte ik kennis met stichting WINS tijdens de Duvelloop in Haarlem. Twee jaar later ging ik naar Indonesië om daar als vrijwilliger te helpen met de “special needs kids”, een groepje van 25 verstandelijk en/of lichamelijk gehandicapte kinderen.

Naast de special needs kids, komen er ’s middags ook bijna 100 kinderen uit het dorp voor extra engelse les. Door deze extra lessen en sponsoring kunnen steeds meer van deze kinderen gaan studeren. Vorig jaar zomer is één van deze kinderen afgestudeerd als fysiotherapeut. Zij is sinds een half jaar fulltime werkzaam op het schooltje en behandelt daar de rolstoelgebonden kinderen. Dit was voor mij de trigger om te besluiten dit jaar weer terug te gaan. Samenwerken met een lokale fysiotherapeut, een gave ervaring, maar mogelijk ook met duurzaam effect.

Woensdagavond 12 Juli kwam ik in aan in Bedulu. Vermoeid van de reis, maar vol spanning voor de volgende ochtend. Zouden de kinderen met nog herkennen, hoe zou het met ze gaan en wat heeft de nieuwe fysiotherapeut allemaal al gedaan?

Deze vragen werden in één klap beantwoord toen ik ’s morgens aan kwam bij het schooltje. Bij sommige kinderen een blik van herkenning, maar bij alle kinderen een vrolijk lach en vele liefdevolle knuffels. Niet veel later gebeurde er iets wat ik vorig nog niet had gezien, tijdens de ochtenddans werden er rolstoel kinderen uit hun stoel gehaald. De één danste leunend tegen een paal en de andere balanceerde op haar knieën. Al snel kreeg ik door dat deze balinese fysiotherapeut niet hield van bali-time (relax, maybe tomorrow, mabye later) en dat leek zijn vruchten af te werpen.

De drie weken daarna zijn omgevlogen, maar in sneltreinvaart heb ik met deze jonge fysiotherapeute veel gedaan. Samen zijn we de kinderen gaan behandelen en hebben we nieuwe oefeningen uitgeprobeerd. We hebben digitale behandeldossiers aangemaakt voor alle kinderen, zo kunnen we op afstand nog samenwerken aan de verslaglegging en kan ik haar waar nodig helpen met het maken van behandelplannen.

Het schooltje heeft een plekje in mijn hart gekregen en als ik de kans krijg, ga ik zeker nog eens terug.

Jan Everts klimt Kilimanjaro voor WINS

Sponsor Jan Everts van websitedienstverlening.nl heeft een buitengewone prestatie neergezet: hij heeft de Kilimanjaro in Tanzania beklommen voor WINS! Met zijn beklimming heeft hij maar liefst € 4.100,-  opgehaald voor WINS. Een bedrag waar ontzettend veel goed werk verricht kan worden.

Zijn donatie zal worden gebruikt om een klaslokaal te bouwen en in te richten voor het nieuwe WINS Learning Center Gunari Kumara in Sukawati, Bali. Daar hebben de kinderen nu nog les in de buitenlucht, maar binnenkort zal daar een prachtig klaslokaal staan dankzij de bijzondere inzet van Jan!

            

Duvelloop Haarlem 2017

Duvelloop Haarlem 3 september 2017

Tientallen deelnemers liepen ook dit jaar weer mee aan de Duvelloop voor WINS, georganiseerd door onze sponsor Jan van de Pol en vrienden. Dit ditmaal voor de 8ste keer. De mooie opbrengst van € 800,- gaat naar het bouwen van een voor een Aqua Therapy Pool Building, waardoor de kinderen met fysieke uitdagingen gerichte behandelingen kunnen krijgen in het leren bewegen en lopen. Hiervoor is ruim € 26.000,- nodig. Bedankt Duvellopers!